Van Carboneras naar Águilas

Heb ik het vannacht nou horen regenen?

Waarschijnlijk wel en als we iets over 8.00-en weg zijn, valt er opnieuw een verfrissend druppeltje. 

Vóór we weg waren moesten we eerst de receptionist zoeken die achter de bar van Café Felipe mee stond te helpen. De hele straat was daar Felipe, Hotel, Hostal, Bar en Restaurant, het zal Felipe geen windeieren leggen.

Het wordt al snel droog en dan gaan zon en wind zich aardig laten gelden. Vanuit Carboneras fietsen we weer het natuurgebied in waar we gisteren al van genoten hebben en waar we vandaag heel de voormiddag doorheen zullen klimmen.

Het Parque Natural Cabo de Gata -Níǰar is een gebied van vulkanische oorsprong in de provincie Almería met een oppervlakte van 45.663 ha. Het is een beschermd Nationaal Park en het grootste beschermde kustgebied van Andalusië. Het ruige berg- en rotsachtige landschap van dit gebied kent scherpe pieken en okerkleurige rotsen stijgen steil op uit zee. Ze creëren soms wel 100 m hoge, hoekige en gekartelde kliffen, welke zijn gespleten door ravijnen en geulen die leiden naar afgelegen inhammen met witte zandstranden. Voor de kust liggen tevens vele kleine, rotsachtige eilandjes en onderwater groots opgezette koraalriffen met een rijk onderwater leven. Tot zover Wikipedia.

Van dat onderwater leven krijg je weinig mee op de fiets maar de vergezichten en uitzichten zijn prachtig! 

Om 10.45 hebben 23 kilometer afgelegd en zijn we bijna in Mojácar wat een sprookjesachtig bergdorpje moet zijn maar dat wij niet aan gaan doen. Het wordt een stop in Playa Mojácar en het Indalo-hangertje wat ik mezelf beloofd had zal wellicht ook wel online besteld kunnen worden. (of misschien toch als een kleine tatoo???) In 1868 is dit teken in een grot hier in Almería gevonden en is het het gelukssymbool van deze streek geworden.

We zagen het niet zitten om nog een extra klim te maken, het werd alsmaar warmer en op sommige stuken leek het of we in een oven beland waren. Iedere afdaling gaf verfrissing maar door de sterke wind was het ook vechten om het stuur recht te houden.

Hoe mooi als we ineens oog in oog met een berggeit staan. Het had ook een jong bij zich. Geprobeerd te fotograferen maar ze gaan in de kleuren van de berg op. Een andere ontmoeting met fauna uit het park was minder geslaagd, een flinke vos had een aanvaring met een auto niet overleefd.

Verderop komen we door een drukke havenstad Garrucha om daarna weer langs de zee uit te komen en we snakkend naar een koud glas drinken Playa  Mar Serena aandoen.  Het water in de bidons wordt hartstikke warm.

Ook lekker, even tot aan mijn enkels in de zee gestaan.  Het is dan 14.30 uur en hebben we 55 kilometers afgelegd.

13 kilometer verderop vinden we na een hoop geslinger door Águilas Hotel El Paso waar we voor vannacht een kamer hebben geboekt. Airco aan en onder de douche dat gaat geen strand meer worden. Eten halen we een paar uurtjes later bij de Carrefour en terug onder de airco, benen omhoog, ook morgen moeten we hem weer van Jetje geven!

68 kilometer, 693 hoogtemeters, max klim geeft mijn computer 19% aan maar dat is volgens Ben het hellinkje om het hotel in te komen, hij schat de gefietste klim op 9%.

Iedere dag een ander onderkomen dan kan het voorkomen dat je in de war raakt en met de sleutel van kamer 101 kamer 105 (het kamernummer van gisteren) probeert open te krijgen.