Van Lepe naar Matalascanas

Wat een nacht! Zal niet in details treden maar de schoonmaak zal niet blij met me geweest zijn. Het begon al bij het zwembad dat ik in beide benen heftige kramp kreeg en ineens onder het kippenvel zat. Het idee was om in het hotel te eten maar daar stond mijn maag helemaal niet naar. Ben had ook genoeg aan hetgeen we nog in de tas hadden en we gaan met ons cup a soupje, kaas en worst op het terras zitten. Het hotel heeft verschillende terrassen, een bij het zwembad, een bij het restaurant en eentje aan de achterkant voor mensen zoals wij die op zich zelf willen zitten met hun meegebrachte etenswaar.

Al snel haak ik af en heb ik de rest van de avond en nacht op de badkamer doorgebracht. Ieder slokje water wat ik nam kwam er weer uit, en dorst dat ik de hele nacht en vandaag heb gehad, alsof ik geen speeksel meer aan kon maken.

Bij het ontbijt lukt het me niet om een heel broodje weg te krijgen wel veel koppen thee en water.

Wat doen we? Gaan we de receptie vragen om een taxi te regelen? De tocht van vandaag zou ook nog eens een behoorlijke lange zijn. Ik wil het niet opgeven dus om 8.45 stappen we toch op de fiets om een dikke drie uur over 25 kilometer te doen.

We nemen een N weg waar je helemaal moedeloos van wordt, in geen velden of wegen zien we bebouwing en na iedere klim hoop ik iets van een stadje of dorp te zien, maar helaas. Ik raak steeds verder achterop en als Ben me weer op staat te wachten en uitlegt wat zijn plan is, gooi ik de handdoek in de ring.

We staan vlakbij bij een groot bedrijf dus ik zeg hem hier om hulp te gaan vragen. Die spreken geen van alle Engels is Ben zijn weerwoord, dan maar met Google translate! Ik kon echt niet meer.

De receptionist zoekt voor ons een taxibedrijf maar die kunnen de fietsen niet vervoeren. Ik ben ondertussen zo brutaal om in het zitje plaats te nemen, kan niet meer op mijn benen staan. Een vriendelijke man komt met 2 bekertjes water aanzetten en begint in het Engels tegen me, en vraagt wat me mankeert en waar we vandaan komen...o, dan kunnen we in het Nederlands verder...

Hij komt uit Winschoten en heeft al 40 jaar bedrijven in Spanje. Dit bedrijf runt hij nu 10 jaar. Jaarlijks worden er miljoenen citrusvruchten verpakt ook voor de Jumbo vertelt hij en hij laat Ben het productieproces zien. Dit alles als we zitten te wachten op iemand uit het dorp  met een busje die hij heeft opgetrommeld om ons te vervoeren. Ieder probleem is er om opgelost te worden aldus deze vriendelijke directeur. 

Van de rit merk ik weinig, chauffeur vraagt me wel een paar keer hoe het gaat, ben zo beroerd en zo bang wagenziek te worden.

Van tevoren grapte hij tegen de Spaanse Hollander of ik zwanger was, wat volgens hun onder Spaanse humor valt.

Uiteindelijk zet hij ons bij het verkeerde hotel af, wat we hem niet kwalijk kunnen nemen. Verschillende hotels voeren dezelfde naam. Dus toch weer die helm op en Google maps de weg laten wijzen.

Ben beslist dat we hier twee nachten blijven om mij de gelegenheid te geven op te knappen. De tocht die hier na komt is die met de 30 kilometers over het strand.

Het is hier een heerlijke stek, ruime kamer met zithoek, magnetron en koelkast en een groot balkon met tafel stoelen, ligbedden en parasol. En onze fietsen kunnen we erop kwijt.

Kunnen we hier geen week blijven?

We installeren ons en ik ga op bed liggen waar ik zo een uurtje of 2 wegtuk. Heerlijk onder de airco. 

Als we daarna bij het zwembad gaan liggen gaan we googelen op mijn mankementen. We houden het op een zonneslag die ook kramp in de benen veroorzaakt. Gevolg van overmatige inspanning, nou dan weet ik het wel. Bekijk de foto van gisteren nog maar eens en bedenk daar een graad of 35 bij. Gaf hem heel terecht de ondertitel "killing" Het is echt té heet!

Toaal gereden 28 km, 207 hoogtemeters max klim van 6 %.

Naam accommodatie On the Residence.