Van Almuñécar naar La Rábita

Dat was een lekker begin vanmorgen. Zijn we super op tijd klaar om te vertrekken kunnen we niet bij de fietsen. Geen mens aanwezig. Het restaurant waar de fietsen hebben overnacht gaat pas om 12.00 uur open.  De moed zakte in onze schoenen. Er hing wel een telefoonnummer maar daar werd in eerste instantie niet op gereageerd. Eindelijk kreeg Ben iemand te pakken die geen woord Engels sprak, hij nam aan dat zijn bericht overgekomen was. Na een kwartier nog maar eens gebeld...over 5 minuten!

Was het nog half 9 voor we vertrokken. Eerst over de boulevard van Almuñécar,  leuke vakantieplek om vervolgens direct met een stevige klim het plaatsje uit te komen. Er zullen er nog heel wat volgen...

We komen door diverse badplaatsjes die nog in ontwikkeling zijn, gezien de grote borden langs de kant van de weg met daarop de mooiste hotels/spa/paradijzen. Of dat de kust nog niet genoeg uitgebuit wordt.

We zitten nu in het gebied tussen de Costa del Sol en Costa Almeria in wat Costa Tropical wordt genoemd. Het is de droogste uithoek van Europa met meer dan 3000 uren zon per jaar. Ideaal om naast de tomaat, paprika, komkommer, courgette en aubergine andere tropische vruchten te kweken zoals mango, avocado bananen en papaja. Het hele landschap wordt door kassenbouw gedomineerd.

We nemen een koffie/thee met tosti en sandwich op de boulevard van Playa la Pela in El Canon. Ook hier staat het toerisme nog in de kinderschoenen en spreekt het personeel alleen Spaans. Het duurde even voor ze me begreep om dan nog met het verkeerde te komen, maar Ben lust alles.

Als we weer energie hebben opgedaan vervolgen we ons weg door het landbouwgebied, over een paar vlakke stukken waar het wegje zo smal is dat twee voertuigen elkaar niet kunnen passeren. Dus even aan de kant om vervolgens weer de bergen in te gaan waar Ben met een Spaanse Amsterdammer op een parkeerplaats staat te kletsen als ik bovenaan verschijn. Een joviaal figuur, echt een Amsterdammer. Hij zal en moet ons op de foto zetten. Ondertussen begint hij druk tegen een automobiliste aan te kletsen. Het is goed, we fietsen door hoor. Nee, wacht, ik kom....Een heel stuk verderop in het dorp komt hij ons weer zwaaiend tegemoet lopen "Hey jullie weer".

Om 15.30 arriveren we  moe bij hotel las Conchas, waar we een upgrade krijgen. Veel kamers staan al leeg, het hoogseizoen is echt voorbij. We krijgen een kamer met zeezicht waar we de branding vanuit kunnen horen en waar we ook al in geweest zijn. Dat was heerlijk en haalt de moeheid uit de benen, armen en nek.

 Wat zullen we straks goed slapen na 68 kilometer.

Ondertussen heeft Ben de overnachting voor morgen geregeld en kunnen we op zoek naar een hapje eten. 

624 hoogtemeters max klim 8%

Zul je zien schrijf ik dat Ben de overnachting voor morgen heeft geregeld en betaald krijgt hij bericht dat het niet door kan gaan. Geld terug zien te krijgen en nieuwe locatie zoeken op het terrasje waar we tapas hebben gegeten. Een beetje buiten het geluid van de kermis. We treffen het!!