Van El Paraiso naar Fuengirola

Vandaag was een echte stranddag.

Na een uitgebreid ontbijtbuffet worden de fietsen uit de garage gehaald. Gisteren had het wat voeten in aarde om ze gestald te krijgen, de receptionist had de sleutels mee naar huis genomen. Uiteindelijk moesten we met de fietsen door de ontbijtzaal naar de garage. Het ging nu zoals het moest.

Als we weg fietsen zie ik direct een tandarts, toch maar even kijken. Nog niet open dan kijken we in Marbella. 

We komen al direct langs de zee te rijden en gaan dit kilometers lang doen. Of over een boulevard, of over aangelegde houten wandelpaden waar het eigenlijk verboden is om te fietsen maar waar het helemaal niet druk is, dus kan.

We komen langs Puerta Banus waar we ons vergapen aan de luxe jachten. Er zijn er te huur (kleintje) 1028,- euro voor 2 uur. We maken een foto van ons kapitaal voor dat van hun.

En door naar Marbella waar we op een rotonde aangesproken worden door een Spanjaard die vraagt waar de trip naar toe gaat. Lang geleden was hij met een vriend in Nederland geweest. Als hij weg fietst roept hij "doei".

Vervolgens komen we langs Clinica Dental Marbella waar ik met mijn helm op en mijn kroon in mijn hand naar binnen stap . Om 12.15 is er ruimte, mooi dan gaan we een uurtje Marbella in. We zoeken de Esculturas de Dalí op, eten daar nog even wat en poets er mijn tanden. Toch wel handig om heel je huishouden bij je te hebben.

Ik moet een hele (medische) vragenlijst invullen. Over de vraag welk punt ik mijn glimlach geef moet ik toch even met Ben overleggen. De lieverd zegt een dikke 8!

En weer moet er van mijn bekkie een foto gemaakt worden, de zoveelste in een paar weken tijd.  Heb de andere nog op mijn mobiel staan, heb dat maar niet aangeboden, er moet toch wat verdiend worden.

Tevreden kunnen we de reis weer hervatten die ons nu de drukke E7 op stuurt waar we vanaf getoeterd worden!

Het duurt even voor we in de gaten hebben dat we aan de andere kant van de vangrail kunnen fietsen.

Ook nu gaat de route pal langs de zee op. Voor El Faro houdt het verkeer wat in als het langs een nudistenstrand gaat, ik maak geen grapje!

Af en toe kunnen we de vangrailroute verlaten en pikken we weer een rustig stuk langs het strand op waar we even kunnen afkoelen. Zoals in Playa Mijas.

Pas rond 17.30 komen we Fuengirola binnen en hoor ik voor het eerst deze vakantie Nederlands spreken. O.k. voor de oplettende lezer, op de directeur van de citrusvruchteninpakkerij na.

Typisch: tot aan gisteren uitsluitend Spaanse toeristen, bij de luxe haven en in Marbella heel veel Engelsen en nu dan het Nederlands. Zelfs de ober van dit strandrestaurant waar we gegeten hebben en nu heel gezellig allebei op onze mobiel bezig zijn, doet zijn best om Nederlandse woordjes te gebruiken.

We logeren in Ona las Rampas een groot complex met zwembad boven een winkelgalerij. Ruime kamer, alles prima alleen heeft Ben moeten praten als Brugman om de fietsen binnen te kunnen stallen. Compromis gesloten dat we er zullen ontbijten. 

Ondertussen gaan de lichtjes aan in de stad, zal er eens een foto van gaan maken en ik moet nog een review voor de tandartspraktijk schrijven, belofte maakt schuld.

58 kilometers gereden, 287 hoogtemeters. Max klim 8%